जुआन नेपाल चर्चको इतिहास विश्वास, धैर्यता, र सामूहिक आत्माको शक्तिले भरिएको प्रेरणादायी यात्रा हो। एउटा सानो संगतिका रूपमा सुरु भएको यो सेवकाइ आज दक्षिण कोरियाको इन्छनमा रहेका नेपाली समुदायका लागि एक महत्वपूर्ण आत्मिक तथा सांस्कृतिक आधार बनेको छ।
यस यात्राको सुरुवात सन् २००० मा भयो, जब ख्रीष्टमा विश्वास गर्ने केही
नेपालीहरू जुआन प्रेस्बिटेरियन चर्चको परिसरमा भेला हुन थाले। यो सानो संगति चाँडै
नै इन्छनका विभिन्न औद्योगिक क्षेत्रमा कार्यरत नेपाली आप्रवासी कामदारहरूका लागि
आशाको केन्द्र बन्न पुग्यो। प्रारम्भिक समयमा सहभागी हुने धेरैजना ख्रीष्टियन
थिएनन्, तर परमेश्वरको अनुग्रहले यस सेवकाइलाई बढाउँदै लग्यो। समर्पित सुसमाचार
प्रचार, उत्साहपूर्ण प्रार्थना, र व्यवहारिक सेवामार्फत धेरै मानिसहरू विश्वासको जीवनतर्फ
डोर्याइए।
यसको प्रारम्भिक चरणमा चर्चमा स्थायी पास्टर थिएनन्। यसको नेतृत्व रण बहादुर
रानामगर, मोहन आर्याल, तिमोथी पुन, र निरञ्जन श्रेष्ठ लगायतका आत्मिक रूपमा परिपक्व विश्वासीहरूले सम्हालेका
थिए। उनीहरूले कोरियाका विभिन्न सेमिनरीहरूमा अध्ययनरत नेपाली धर्मशास्त्रका
विद्यार्थीहरूलाई प्रवचनका लागि निमन्त्रणा गरेर मण्डलीलाई आत्मिक रूपमा पोषण
प्रदान गरे। आत्मिक सेवासँगै चर्चले समस्यामा परेका नेपाली आप्रवासी कामदारहरूलाई
व्यवहारिक सहयोग पनि प्रदान गर्थ्यो, जसले धेरै मानिसहरूलाई यस संगतितर्फ
आकर्षित गर्यो।
सन् २००५ मा यस संगतिले औपचारिक चर्चको स्वरूप ग्रहण गर्यो। यो परिवर्तन
दक्षिण कोरियामा धर्मशास्त्र अध्ययनका लागि आउनुभएका पास्टर पवित्र मणि भण्डारीको
आगमनसँगै सम्भव भयो। उहाँको नेतृत्वमा चर्चको सेवकाइ अनौपचारिक
सुसमाचार-साझेदारीबाट व्यवस्थित शिक्षामूलक चेलापनतर्फ रूपान्तरण हुन थाल्यो।
यसै अवधिमा चर्चले आफ्नो सामाजिक सेवकाइलाई पनि विस्तार गर्यो। रोजगारीको
खोजीमा रहेका नेपालीहरूलाई अस्थायी बसोबास उपलब्ध गराउने उद्देश्यले सुरु गरिएको
आश्रय सेवा बिस्तारै नेपाली सांस्कृतिक केन्द्रको रूपमा विकसित भयो। त्यो स्थान
नेपाली परिकार तयार गर्ने, जन्मदिन मनाउने, र परदेशमा बस्दाका सुख–दुःख साटासाट गर्ने साझा थलो बन्यो। यसले धेरै
नेपालीहरूलाई आफ्नो संस्कृति र पहिचान जोगाइराख्ने अवसर प्रदान गर्यो।
सन् २०१९ मा कोभिड–१९ महामारीको सुरुवातसँगै चर्चले ठूलो चुनौतीको सामना
गर्नुपर्यो। महामारीसँगै चर्चको आश्रयस्थल रहेको भवन नयाँ निर्माणका लागि
भत्काइने समाचारले मण्डलीलाई दोहोरो संकटमा पुर्यायो। भाइरसको डरका कारण नयाँ
स्थान खोज्नु अत्यन्त कठिन भयो, किनकि धेरै घरधनीहरू ठूलो समूहलाई स्थान दिन
हिचकिचाइरहेका थिए। धेरै सदस्यहरू नेपाल फर्किए, र चर्चका गतिविधिहरू अनलाइन आराधनामा
सीमित भए। त्यस समयमा सेवकाइको भविष्य अनिश्चित जस्तो देखिन्थ्यो।
तर कठिनाइको त्यो समय अन्ततः परमेश्वरको विशेष योजनाको माध्यम बन्यो। मातृ
चर्चले नेपाली सेवकाइका लागि छुट्टै भवन उपलब्ध गरायो। यद्यपि त्यो स्थान मुख्य
चर्च भवनभन्दा टाढा भएकाले स्वास्थ्य सेवा वा भोजन व्यवस्थाजस्ता केही साझा
सुविधाहरूबाट टाढा रहनुपर्यो, तर यसले अझ ठूलो वरदान दियो—स्वतन्त्रता। पहिलो पटक
नेपाली सेवकाइले आफ्नै पूर्ण प्रयोग गर्न सकिने स्थान प्राप्त गर्यो, जहाँ आवश्यकतामा
परेकाहरूका लागि आश्रयस्थल र आराधनाका लागि छुट्टै सभाहल दुवै थिए।
आज जुआन नेपाल चर्च स्वतन्त्र रूपमा सञ्चालन हुने मण्डलीका रूपमा विकसित
भएको छ। अब यसले आफ्नै आराधना तालिका, शनिबारका सभाहरू, र विशेष कार्यक्रमहरू
स्वतन्त्र रूपमा आयोजना गर्न सक्छ। नयाँ स्थानमा सदस्यहरूले आफैं भोजन तयार गर्ने, लामो समयसम्म संगतिमा
रमाउने, अभ्यास तथा विभिन्न गतिविधिहरू सञ्चालन गर्ने अवसर पाएका छन्। एउटा सानो
भेलाबाट सुरु भएको यो संगति आज ख्रीष्टलाई प्रेम गर्ने दाजुभाइ तथा दिदीबहिनीहरूको
जीवित परिवार बनेको छ—विश्वास, प्रेम, र संगतिको सुन्दर समुदाय।